SALTANAT PROVASI

Konu güncelliğini kaybetmiş görünse de olanlara ve olacaklara bakarsak, ülkemizin bundan sonraki gündemi Recep Tayyip Erdoğan’ın başkanlık sistemi adı altında topluma dayatacağı “saltanat” hevesidir. 28 Ağustos günü tüm sukunetimi toplayarak Cumhurbaşkanlığı devir teslim törenini baştan sona izledim. Ciddi ve önemli görünme arzularının komik bir gösteriye dönmüş olması bir yana, “nereden nereye geldik?” diye bağıran yarı tebessümlü yüz ifadeleri ne kadar hazımsız ve acemi olduklarının en büyük göstergesi idi.

Herhalde daha önceden izledikleri kraliyet törenlerine öykünmüş olacaklar ki, çevrelerindeki deneyimsiz organizatörlerin elinde okul müsameresine dönüşen etkinlik; taç giyme törenleri ile Osmanlı Padişahlarının Cuma selamlığı adetleri arasına sıkışmış bir anlayışın kalitesiz ve acemi bir sonucu olarak icra edildi.

Başından beri garip kılıklı protokol polislerinden yana tavır alan RTE, nedense acele ile askeri süvari birliğine görev verilmesine karar vermişti. Acaba bu kararında işin hemen başında Devlet’in ağırlığını omuzlarında hissetmesi nedeni mi var? Nitekim, Anıtkabir özel defterini yazarken Ulu Önder’e bugüne kadar hiç kullanmadığı bir biçimde “Aziz Atatürk” diye seslenmesi, insanın böyle düşünmesine neden oluyor.

Cumhurbaşkanı olduktan sonra yaptığı ilk seyahate yeni uçağı ile çıkması yıllardır yapılan hassas planların birebir uygulamaya konulduğunun en büyük göstergesi. Son 12 yıldır önlerine çıkan ufak tefek engelleri aşmayı başararak; dönek siyasetçiler, pişman akiller, yalaka ve yandaş gazeteciler ve dahi neler olup bittiğinden hiç haberdar olmayan sayın halkımızın sırtına binerek amaçlarına adım adım yaklaşan Tayyip Erdoğan ve yakın çevresinin ülkeyi nasıl bir uçuruma sürüklediğini ancak uçurumun dibindeyken anlayabileceğiz.

Bülent Arınç’ın “içimizde uhde idi” dediği devir-teslim töreni, aslında bu ülke ve halkına olan sorumluluk duygularından çok çağdaş Türkiye Cumhuriyeti’ne karşı duydukları ‘hınç’ı hatırlatıyor. Zaten sözde başkanlık sisteminin benzer demokratik sistemlere geçiş yerine, ileride kurulacak olan saltanat’ın ilk ayağı olduğu saklanmıyor. Zira, Osmanlı’nın manevi mirasından önce ne kadar kasr, köşk ve saray gibi maddi mirası varsa şimdiden el konulup meşhur işadamı ve sadrazam adayı Mehmet Cengiz tarafından yeniden yakılıp yıkılıp yapılmıyor mu? Hatta, velihatlar ve prenseslerin de kenarından köşesinden daha küçük maddi miraslara sahip olma teşebbüslerini her gün basından takip ediyoruz.

Dünya liderlerinden olan RTE’nin Yeni Türkiye (!) söylemi iyi anlaşılmamış olmalı ki, törene katılan yabancı devlet temsilcileri oldukça ilginçti. Demokrasi yoksunu ülkelerin birkaç lideri ve siyasi ve ekonomik çıkarları yüzünden temsilci göndermek durumunda kalan bir kaç batı ülkesi. Bu kadar vaveyla karşısında muhatap olunan bu karşılık, bir Türk yurttaşı olarak içimi acıttı. Hele bir de tarihe dönüp geçmişi anımsayınca yüreğim burkuldu.

Ayrıca Tarih boyunca eskisi yıkılmadan yenisi kurulan bir devlete rastlamak mümkün olmamış. Ancak benzer nadir örnekler var; Hitler’in Almanya’sı ile Mussolini’nin İtalya’sı… Onların da ortak özellikleri kaderlerinin aynı olması. Yani kuruldukları gibi yıkılmış ve hem ilk, hem de son olmuşlardır.

 Umuyoruz ki, Atatürk ve arkadaşlarının kurduğu çağdaş Türkiye Cumhuriyeti Devleti sayın halkımızın aymazlığı yüzünden bir bedel ödemek zorunda kalmaz. Zira; terör örgütüne siyasi taraf muamelesi yapan, terörist elebaşına özgürlük savaşçısı gibi davranan, mezhep savaşını kışkırtan, hesaplarında insani yönü unutup bebeklerin ölümüne neden olanlara silah gönderen, insanlığın ortak mirası doğayı katledip ülke kaynaklarını yandaşları ile talan eden ve kendi toprağı sayılan konsoloslukta görevli çoluk çocuk 49 kişiye sahip çıkamayan devlete “YENİ” diyorlar.