DEVLET Mİ, HÜKÜMET Mİ?

Gazeteciler BDP eş başkanı Demirtaş ile yaptıkları bir konuşmada kendisine PKK’nın güvenlik yapılanması ile ilgili şikayetlerini bildirdiler. Türkiye’nin en azından bizim öyle bildiğimiz doğu bölgesi topraklarında kimlik kontrolü, güvenlik araması ve diğer nedenlerden dolayı bu özel güvenlik (!) birimlerinin sık sık yapılan yol kesmeler ve kimlik sorma yoluyla gazetecilerin işlerini aksattığından bahisle kendisinden yardım talep ettiler. Eşbaşkan Demirtaş ise hemen konuyla ilgili bir genelge yayınlayarak bu olumsuzlukların sona erdirilmesini isteyecekleri müjdesini verdi.

Biz hala o toprakların şimdileri söylenmesi sakıncalı olan “T.C.” sınırları içinde olduğunu zannediyor ve bu tür olayların bir iç güvenlik sorunu olduğu düşüncesiyle ülkenin İçişleri Bakanı’nın nerede olduğunu merak ediyorduk ki, kendisinin Başbakan’ın emriyle Gezi Parkı eylemlerine katıldıkları gerekçesiyle neredeyse ilköğretim öğrencileri ve öğretmenlerine kadar herkesin  peşine düştüğü ortaya çıktı.

Arkasından Ergenekon davasının sonuna gelinip zanlılar hakkında verilen kararlar açıklandı. Dünya Hukuk tarihine koskocaman bir kara leke olarak geçecek davanın sonuçları da en az iddialar kadar saçma ve yanlıydı. Tartışması tarihe bırakılan, kuşkusuz hukuki süreci devam ederken aynı zamanda terör örgütü liderine endeksli af laflarına göre nasıl şekilleneceğine ilerde tanık olacağımız davanın en çarpıcı yanı, uygun görülen cezalara neden olarak gösterilen suç tanımlamasaydı. “Cebir ve şiddet yoluyla hükümeti devirmeye teşebbüs etmek.”

Yani; mevcut iktidarın kafasındaki tek şeyin ne olduğunu açıkça gösteren bir kanıt. Varsa yoksa onlar için tek önemli şey Hükümet ve onların iktidarı, gerisi palavra dünya yıkılsa umurlarında değil. Ülke ekonomisi dibe vurmuş, işsizlik başını almış gitmiş, doların geldiği noktada inanılmaz zamların yolda oluşu, dış politikadaki yanlışların getirdiği siyasi ve sosyolojik sıkıntılar, ordunun içinde bulunduğu durum, doğu bölgelerimizin yukardaki örnekle sabitlenmiş fiili bölünmüşlüğü, uluslararası ortamda yitirilmiş Devlet saygınlığı ve hemen hemen her konudaki sıkıntı. Kısaca Devlet çökmek üzere. Ama bu Tayyip Erdoğan ve yakın çevresi ile yalakalarının umurunda değil. Zira onların derdi DEVLET değil HÜKÜMET . Onların hükümeti tüm gücü ile ayakta kalsın da ülkeye ve devlete ne olursa olsun...

Yakın tarihimiz iktidarını yitirip Manda olarak dahi olsa iktidarlarını korumak isteyen Hükümet örnekleriyle dolu. O tarih bize başka şeyleri de hatırlatıyor. İleri demokrasi ve ona ilintilendirilen korsan yasalarla bölünmüş bir Türkiye planı tüm açıklığı ile göz kırpıyor. Doğuda kurulmuş bir Kürt devleti ile batıya sıkışmış bir islam cumhuriyeti bu ülkede kabulleneceğimiz bir kader olmayacaktır.

Manda oluşu kabullenmenin itiraflarından bir tanesi de Başbakanın en yakınlarından biri olan Bakan Bayraktar’dan geldi. İzleyenler anımsayacaktır, Bakan; “Ülkemizin müslüman bir ülke oluşundan kaynaklanan nedenle asla icatlar yapabilen insanlar yetiştirecek bilimsel bir tavra sahip olamayıp, anca ara eleman yetiştiren bir ülke olarak kalabileceğini” vurguladı. Kuşkusuz İslam’ın bilimselliğin önünde ne gibi bir engel teşkil ettiğini kendileri daha iyi bilir ama, Atatürk devrimlerinin dibini oymaktan vazgeçerler ve bir çöl kabilesi olma gayretlerine son verirlerse, onların umudunu taşımadıkları her türlü çağdaş ilerleme mümkündür. Tabi gerçekten bunu istiyorlarsa... Zira bugüne kadar yaptıklarına baktığımızda, sadece dışa bağımlı bir topyekün çalışma ile Emperyalizme Kaliteli Köle yetiştirmekten başka bir şey başaramadıklarını görüyoruz. Anlamak zorunda oldukları tek şey; iktidarları uğruna afyonlamakta oldukları halkı, sermayesi en ucuz din kavramıyla kandırmaktan vazgeçmeleri. Bu yüzden, bir uyanış ve kıpırdanma anlamına gelen, adı Gezi Direnişi konmuş toplumsal itiraz karşısında kapıldıkları telaşın nedeni de açık bir biçimde ortaya çıkmış olmuyor mu?

Bu direnişin ve onun getirdiği bilinçlenmenin, ülkemiz üzerine plan yapanlarla, bunların yerli işbirlikçilerinin korkulu rüyaları olması, geleceğimizin umududur.